۩ لبيك یا حسین - عليه السلام ۩ - داستان دزد و عارف در ادامه مطلب
وبلاگicon

امام حسن عسكري : جُعِلتِ الخَبائِثُ في بَيت وَ جُعِل مِفتاحُهُ الکَذِبَ(بحار الانوار، ج78، ص377) تمام پليديها در خانه اي قرار داده شده و کليد آن دروغگويي است.
حواسمان هست یانه؟ اگر"شهید" نشویم باید "بمیریم"...! راه سـومی نیسـت!
 
نگارشی از : کمیل


دزدي وارد کلبه فقيرانه عارفي شد. اين کلبه درخارج شهر واقع شده بود عارف بيدار بود.. او جز يک پتو چيزي نداشت.

او شب ها نيمي از پتو را زير خود مي انداخت ونيمي ديگر را روي خود مي کشيد روزها نيز بدن برهنه خويش را با آن مي پوشاند.

عارف پير دزد را ديد و چشمان خود را بست ، مبادا دزد را شرمنده کرده باشد.

آن دزد راهي دراز را آمده بود، به اميد آنکه چيزي نصيبش شود. او بايد در فقري شديد بوده باشد، زيرا به خانه محقرانه اين پير عارف زده بود.

عارف پتو را برسرکشيد و براي حال زار آن دزد و نداري خويش گريست.

خدايا چيزي در خانه من نيست و اين دزد بينوا بادست خالي و نااميد از اين جا خواهد رفت. اگر او دوسه روز پيش مرا از تصميم خويش باخبر ساخته بود ، مي رفتم ، پولي قرض مي گرفتم، وبراي اين مردک بينوا روي تاقچه مي گذاشتم

آن عارف فرزانه نگران نبود که دزد اموال او را خواهد برد او نگران بود که چيزي در خور ندارد تا نصيب دزد شود و او را خوشحال کند.

داخل خانه عارف تاريک بود . پيرمرد شمعي روشن کرد تا دزد بتواند در پرتو آن زمين نخورد و خانه را بهتر وارسي کند.

استاد شمع را برد تا روي تاقچه بگذارد که ناگهان با دزد چهره به چهره برخورد کرد دزد بسيار ترسيده بود. او مي دانست که اين مرد مورد اعتماد اهالي شهر است بنابر اين اگر به مردم موضوع دزدي او را بگويد همه باور خواهند کرد.

اما آن پير عارف گفت:

نترس آمده ام تا کمکت کنم داخل خانه تاريک است . وانگهي من سي سال است که در اين خانه زندگي مي کنم و هنوز هيچ چيز در آن پيدا نکرده ام بيا با هم بگرديم اگر چيزي پيدا کرديم پنجاه پنجاه تقسيمش مي مي کنيم.

البته اگر تو راضي باشي. اگر هم خواستي مي توني همه اش را برداري زيرا من سالها گشته ام و چيزي پيدا نکرده ام. پس همه آن مال تو. بالاخره يابنده تو بودي.

دل دزد نرم شد. استاد نه او را تحقير کرد نه سرزنش.

دزد گفت: مرا ببخشيد استاد. نمي دانستم که اين خانه شماست و گرنه جسارت نمي کردم.

عارف گفت: اما درست نيست که دست خالي از اين جابروي. من يک پتو دارم هوا دارد سرد مي شود لطف کن و اين پتو را از من قبول کن.

استاد پتو را به دزد داد دزد از اينکه مي ديد در آن خانه چيزي جز پتو وجود ندارد شگفت زده شد سعي کرد استاد را متقاعد کند تا پتو را نزد خود نگه دارد.

استادگفت: احساسات مرا بيش از اين جريحه دارنکن دفعه ديگر پيش از اين که به من سري بزني مرا خبر کن. اگر به چيزي خاص هم نياز داشتي بگو تا همان را برايت آماده کنم تو مرا غافلگير و شرمنده کردي. مي دانم که اين پتوي کهنه ارزشي ندارد اما دلم نمي آيد تو را بادست خالي روانه کنم لطف کن وآن را از من بپذير .تا ابد ممنون تو خواهم بود .

دزد گيج شده بود او نمي دانست چه کار کند . تا کنون به چنين آدمي برخورد نکرده بود. خم شد پاهاي استاد را بوسيد پتو را تا کرد و بيرون رفت.

او وزير و وکيل و فرماندار ديده بود ولي انسان نديده بود.

پيش از انکه دزد از خانه بيرون رود استاد صدايش کرد و گفت:

فراموش نکن که امشب مرا خوشحال کردي من همه عمرم را مثل يک گدا زندگي کرده ام. من چون چيزي نداشتم از لذت بخشيدن نيز محروم بوده ام اما امشب تو به من لذت بخشيدن را چشاندي ممنونم.

هوا سرد شده بود . استادمي لرزيد.

استاد نشست وشعري سرود:

دلي دارم خواهان بخشيدن به همه چيز

اما دستاني دارم به غايت تهي

کسي به قصد تاراج سرمايه ام آمده بود

خانه خالي بود و او بادلي شکسته باز گشت.

اي ماه کاش امشب از آن من بودي ، تو را به دزد خانه ام مي بخشيدم.

منبع: http://www.iparsian.com



:: مرتبط با: مذهبی، کلیات
تاریخ انتشار : دوشنبه هجدهم مهر 1390 |
 
   
روی سنگ قبرم بنویسید اینجا مدفن کسی است که میخواست اسرائیل را نابود کند